Een vrij koude en regenachtige ochtend in Brühl. Met een groep van negen wandelden we door een relatief rustig park. Omdat Phantasialand grote drukte verwachtte tijdens deze zomernacht, treuzelden we niet om zo snel mogelijk enkele attracties aan te doen. Na een ritje in de wilde ‘Colorado Adventure’ en het wereldwijd unieke ‘River Quest’, stonden we voor het imposante kasteel van ‘Mystery Castle’. Het enige wat ik hiervan wist, was dat het een space shot is. Het feit dat ik niet bepaald een voorliefde heb voor snelle torenattracties, zorgt ervoor dat ik pas een maand eerder voor het eerst plaats nam in een dergelijke ride, namelijk ‘The High Fall’ in Moviepark Germany. ‘Mystery Castle’ bleek een heel stuk bedaarder, maar de totaalervaring mag er zijn. Het fantastisch uitgewerkte thema maakt het geheel af, maar de grote kick blijft achterwege. Die moest namelijk nog komen…

 

Ik slikte nog een keer, en toen zette de gigantische gondel zich in beweging. Achter me hoorde ik kletterend water en voelde ik af en toe een golf van scherpe hitte. We zitten op dit moment in ‘Talocan’, de grote nieuwigheid die dit jaar aan de bezoekers gepresenteerd wordt. ‘Talocan’ is – op zijn floorless zitjes na – een vrij normale topspin. Phantasialand zou zichzelf echter niet zijn als ze niet uitgebreid aan thema hadden gedacht. Naast een indrukwekkende setting in de Mexicaanse godenwereld, maakt het park de ervaring compleet met grootse vuur- en watereffecten.

De combinatie van dit topthema met het vrij heftige ritverloop, maken ‘Talocan’ tot een zeer intense belevenis. Een ietwat jammer minpunt is wel dat de achterste zitjes erg weinig van de show te zien krijgen, maar daarvoor wel constant zicht op een muur in de plaats krijgen. Ikzelf nam niet aan de voorzijde plaats, maar hoorde wel dat de beleving daar veel completer aanvoelt. Toch is ‘Talocan’ een gedroomde nieuwigheid voor elk park, want ook niet-durvers kunnen ervan genieten. Zij verzamelen in grote getale op de centrale brug, die zicht geeft op de attractie en zijn fantastische show.

 

Tevens een recente toevoeging, en voor velen de hoofdreden om naar Phantasialand te trekken, is de vlakbijgelegen ‘Black Mamba’. Met zijn gloednieuwe themazone ‘Deep in Africa’ verbaasde het park vorig jaar zelfs de meest kritische pretparkganger. Een B&M inverted op relatief korte afstand die bovendien ook nog prachtig gethematiseerd is, dat kunnen we gewoon niet slecht noemen. Doordat mijn laatste bezoek alweer van 2004 dateerde, was dit mijn eerste kennismaking met een van de meest bejubelde Europese attracties.

Al bij binnenkomst in de ‘Deep in Africa’ – zone merk je dat er op thema niet bespaard is. Geheel naar de filosofie van het park, heerst er een vrolijke chaos. Overal waar je kijkt, zie je namelijk thema en details. De wachtrij is dan weer een aangenaam pad dwars doorheen het gebied. Maar de sfeervolste plek is toch wel het station van ‘Black Mamba’. Met zijn mysterieus gedimde verlichting en opzwepende muziek weet Phantasialand zeer goed de spanning op te bouwen. Qua thema zit het dus wel goed in de Afrikaanse themazone. De baan zelf samenvatten kan ik met het woord ‘Wow’. Na mijn eerste ritje frontseat moest ik even naar adem happen. Vanaf het punt waar je van de ketting haakt, is ‘Black Mamba’ een lange en intense spurt naar de eindremmen. In de baan zijn duidelijk twee delen te onderscheiden: een snelle opeenvolging van inversies in het begin, gevolgd door een bochtig einde dat zich volledig onder grondniveau en tussen de rotsen lijkt af te spelen. Zeker dit laatste maakt de rit speciaal, want de bochten werken zeer desoriënterend.

Al bij al is ‘Black Mamba’ een baan die met superlatieven beschreven moet worden, en mogen we trots zijn op zo’n topper op relatief korte afstand.

 

 

Na een heerlijk middagmaal in de Far West, genoten we van alle andere attracties die Phantasialand te bieden heeft. Van de fel verouderde darkrides tot het geheimzinnige ‘Wuze Town’ met zijn ‘Winja’s Fear & Force’ rollercoasters. Op een lange dag als deze kan je zonder problemen alle attracties doen, en de toppers zelfs meermaals. Gecombineerd met de nodige pauzes is dit de ideale manier om je dag op een aangename en rustige manier in te vullen. Maar hoe je het ook draait of keert: het mooiste moment van de dag is het onder gaan van de zon, en het verschijnen van de verlichting. Phantasialand mag dan wel geen park zijn met professionele belichtingen à la Efteling of Disneyland, maar de gezelligheid neemt aanzienlijk toe na het invallen van de nacht. Vooral de twee huidige toppers – ‘Talocan’ en ‘Black Mamba’ – zien er indrukwekkend uit. De vlammen van ‘Talocan’ zijn vanuit het ganse park duidelijk te zien, terwijl ‘Black Mamba’ je dan weer trakteert op een pijlsnelle rit door het duister. Met name de laatste bochtencombinaties voelen ’s avonds nog een stuk intenser aan.

 

De Efteling-Zomeravonden zijn goedgevuld met kwalitatieve, en soms iets minder kwalitatieve optredens en acts. Phantasialand was hier opvallend zuinig op, en presenteerde relatief weinig entertainment ’s avonds. Om 23.00 uur reed een lichtparade uit, maar de rest van de avond werd vrij rustig gehouden. Deze parade pikten we overigens niet mee, want dit was het perfecte moment om geïmproviseerde ERT’s te houden op beide Winja’s-Banen in het compleet uitgestorven ‘Wuze-Town’. Deze rust overheerste trouwens de ganse dag. Ik herinnerde me dat het park tijdens al mijn vorige bezoekjes veel drukker was, en betwijfel dus ook of het park op een écht succesvolle eerste editie van de Sommernacht terugkijkt. Wij mogen alleszins wel van een geslaagde dag spreken, want ik had me nog nooit zo goed geamuseerd in Phantasialand. Als de Sommernacht de traditie wordt om de zomer af te sluiten, mogen ze me zeker en vast nog eens verwachten tijdens dit unieke evenement. Aanrader!

 

Tekst: Glenn Van Hoeydonck - ThemeParkVision

Foto: Phantasialand