Draken strijders, maak U klaar!

We besloten om ons thuisparkje in Ieper even achter ons te laten, en samen met vijf Bellewaerde Park medewerkers trok ik naar het land waar sprookjes werkelijk worden.

Het was zeven uur 's morgens toen Valerie voor m'n deur stond om mij op te halen. Het was mijn eerste keer Efteling, net als Tom. Ik had grote verwachtingen van het Park en zat dus al dagen uit te kijken naar die dag. De autorit zelf viel goed mee qua tijdsduur en lengte. We hadden eventjes file gehad, maar toch kon het de pret niet bederven. Bovendien schoof de meute werklustigen allemaal vrij goed op en konden wij immers doorrijden voor een dagje plezier en verwondering.

Eenmaal Nederland zijn binnengereden is het niet echt heel ver meer. We zagen al vlug de bordjes met Efteling hangen en de drang naar de wondere wereld werd steeds maar groter en groter... Tot plots, we het Efteling hotel zagen opdoemen uit de bossen en even laten werd het majestueuze ingang ook zichtbaar. Na een dik kwartierte was iedereen paraat, en konden we het park gaan verkennen.

We besloten om de bobbaan als eerste te doen. De Vliegende Hollander bleek toch gesloten te zijn, dus was er niet echts iets anders die we het eerst moeten doen. Ik had namelijk gehoord dat je de bobbaan en de Vliegende Hollander best aan het begin van je dag doet om wachttijden te vermijden. Maar dat bleek voor niets nodig, want er stond helemaal geen wachtrij! We hadden een perfecte dag uitgekozen. Aangezien het voor iedereen school was en het weer ook niet optimaal was, was er dus ook bijna geen kat in het park, op de gelaarsde na...
De Bobbaan is wel een vrij leuk baantje met leuk bochtenwerk en wel een paar leuke afdalingen. Natuurlijk heb je geen grote snelheid en gigantische hoogtes, maar toch wel een vrij knappe baan.

Na de bobbaan besloten we om ons te begeven naar het verre Oosten. Fata Morgana stond ons op te wachten, maar al haar pracht. Na een paar foto's getrokken te hebben scheepten we in voor een ritje door de 'Verboden Stad'. Fata Morgana is en blijft een topper van een darkride. We hadden al dezelfde soort attractie bij ons (Los Piratas), maar je kon de twee echt niet vergelijken. Buiten het opzicht dat Fata Morgana, ondanks hij ouder is, vele en vele beter is. Ze weten hoe de sfeer op te bouwen, en je merkt duidelijk dat je door de stad gaat. Je start bij het oerwoud, belandt daarna in de sloppenwijken, om uiteindelijk steeds meer en meer in de buurt van het kasteel te komen. Waardoor je uiteindelijk terug door het oerwoud weer in het station terechtkomt. Wat ik wel moet zeggen is dat de 'draaiende kamer' niet echt zo extreem spectaculair is, ik had het zelf maar half gemerkt! Toen ik vroeg aan Gregory 'Wanneer komt die draaiende kamer nu?' zei hij spontaan 'achter u'. Dus niet te veel verwachten van die draaiende kamer, je merkt het een heel klein beetje, maar het is echt niet zo spectaculair zoals het lijkt.

Na ons Arabisch avontuur besloten we onze reis verder te zetten richting Zuid-Amerika. Ondanks het slechte weer waagden we met 4 toch een ritje op de Pirana. De Pirana is een heel goede Rapid River, en vrij lang. Het is ook nog leuk dat je elkaar kunt inhalen, wat wel bij heel veel rapids niet meer het geval is. En al bij al bleven we voor het grootste deel gespaard, en kwamen we vrij droog uit te attractie. Het verwonderde mij al dat zo'n park zo verschillende stijlen zo goed met elkaar kon combineren, want net zoals Fata Morgana was dit gewoon gewoon af. De Thematisatie was er, de sfeer was er, het was gewoon zoals het hoorde te zijn. En ik ken zo'n paar parken die er wel nog een puntje zouden kunnen aan zuigen..

Na nog eventjes ons rond een tafeltje gezet te hebben, besloten we om naar ruigrijk te gaan. We hadden de wagentjes van Joris en de Draak al een paar keer voorbij zien vliegen, en de goesting om een woodie van GCI te doen kwam wel naar boven. Dus met ons allen naar het Ruigrijk.

Toen we aankwamen in het ruigrijk zagen we al vlug alle attracties die het parkdeel rijk is. We stapten eerst in voor een turbulent ritje in de Halve Maen, naar het schijnt het grootste schommelschip in wereld. En, ik moet wel zeggen, hij is inderdaad hoog, maar echt heel fijn! En best ook wel een krachtige machine, want al vlug kwam je op een hoogte van 20 meter, om dan nog net iets hoger te gaan. Het is een heel leuk schip, en best ook wel nog imposant om naar te kijken.

Spijtig genoeg was de Vliegende Hollander in onderhoud, deze zouden we dus nog tegoed hebben voor de volgende keer.

Hierna was het aan de beurt aan de Polka Marina. Deze is het toonbeeld van "Wat je denkt dat je ziet is niet wat het lijkt.". Een dikke domper dus, want je gaat nog sneller als je het ding gewoon op eigen kracht zou duwen.

Na deze domper was het aan de beurt aan het hoogtepunt van de dag! Als stoere ridders en jonkvrouwen trokken we ten strijde tegen het Beest die in het stinkende moeras leefde. Joris en de Draak is al een gevestigde waarde, een park mag echt blij zijn met een coaster zoals dit! GCI heeft duidelijk zijn werk gedaan, efteling had gevraagd om een duellerende woodie, en ze hebben er duidelijk een gekregen ook! Het gevecht tussen water en vuur komt zeer levendig voor. En fotogeniek is hij ook! Met zijn vele bochten, zijn kruisende parcours en mooie ligging is het een echt juweeltje. En niet alleen het visuele is dik in orde, de rit zelf is echt ook zeer goed. Ten eerste ben je al met een ander treintje aan het 'duelleren'. Wat toch soms zo het snelheidsgevoel ten goede komt. Ook blijft het treintje tijdens zijn rit constant zijn snelheid behouden, wat ook wel een pluspunt is. Het traject gaat als volgt; eerst ga je op de lifthill naar een hoogte van 22,1 meter, om daarna in een bocht te komen waar je wat snelheid maakt. Zo kom je met wat snelheid in de first drop om daarna in 3 delen terug naar boven te gaan. Hierna volgt er nog een neerwaartse bocht waarna je een tweetal keer de andere track kruist (hier krijg je het duelleer effect). Na dit volgt nog een knap bochtenwerk en een baar kleine afdalingen om hierna doormiddel van 2 bochten die naar elkaar toelopen je weer bij het andere treintje te voegen. Op dit deel krijg je nog het 'race' effect. Na dit alles komt je in de remsectie waar ook duidelijk gemaakt wordt welk treintje gewonnen heeft. Ook in het station komen de vlaggen naar beneden op de track van de winnende trein en je kunt ook gejuich horen van het gepeupel. Wat ook heel leuk is, is als je verliest dat je boe-geroep en gemurmel hoort. Tijdens de rit zelf kun je de traak niet zo heel goed zien (buiten in de vuurbaan eventjes). Je passeert wel met de 2 treintjes langs de staart van de draak die in het water terecht komt, wat een mooie 'splash' krijgt, en als de wind wat goed zit kunje toch een aantal druppels in je gezicht krijgen. Joris en de Draak is dus een schot in de roos!

Na Joris en de Draak volgde de Python. Het is een klassieker, maar voor mij persoonlijk ook een tegenvaller. Over de baan zelf valt niets op te merken, echt niet. Maar gewoon dat treintje van de Python is allesbehalve comfortabel. Je zit met 2 vastgepropt naast elkaar, het stoeltje zit niet goed, het is lelijk, je kunt zo blijven gaan. Ze hadden beter de oorspronkelijke arrow-treintjes er op laten staan ipv deze kumbak treintjes. Of zou ik eerder Skumbak zeggen?

Na de Python zakten we af naar het Reizenrijk. Waar we Vogel Rok zouden doen. Persoonlijk vind ik hem wel goed, buiten het feit dat ik hem te donker vindt, met te weinig scénes. Het moment dat je de mond van de slang ingaat is wel zeer geslaagd. Ook is hij wel iets aan de korte kant. Maar al bij al vond ik het een leuke rit.

Na Vogel Rok hadden we nog eens behoefte aan een Darkride. Carnaval Festival was aan de beurt. Dit is eerder een attractie voor de kleinere onder ons. Het heeft wel iets weg van It's a small world uit de disneyparken, maar dan op z'n eftelings. Het muziekje blijft je wel goed bij, net als dat van Joris en de Draak.

Na dit deden we nog even Monsieur Cannibale. Een leuk gethematiseerde theekop attractie, in de vorm van grote ketels waarin je moet plaatsnemen. Na even doorgeraaid te zijn gingen we door naar het Anton Pieckplein om onze buikjes te vullen met spijs en drank.

Het Anton Pieckplein straalt pure nostalgie en rust uit. Er staan nostalgische draaimolens, zoals een oude rups, 2 carousels en 1 zweefmolen. Valerie en Brigitte waren alleszins al dol enthousiast, want na het eten renden ze allebei al vlug naar de rups. Ik en Gregory besloten te volgen. Het ding had duidelijk al zijn beste jaren gehad, maar het was toch wel fijn om nog eens zo'n nostalgische molen te doen. Na deze rit hadden de dames duidelijk zin in meer en renden ze beiden naar een van de Carrousels. Dat hebben ik en Gregory maar gelaten... Al was het voor niet lang. Al gauw zaten ik, Tom en Gregory ook op de Carrousel. Wat was het lang geleden, want in Bellewaerde mogen de grote dus niet op de paardjes, in de Efteling kon dat wel.

Na het Anton Pieckplein konden we even ons hartje ophalen in het Lavenlaar. Een heel mooi staaltje van sfeer, rust en thematisatie. Ook konden we ons bezighouden op een van de wippen, schommels een draaitoestellen. Wat was het fijn om weer eventjes kinds te zijn.

Na het Lavenlaar was het tijd om nog eens een attractie te doen, en weer van het Nederlandse bedrijf Vekoma. Villa Volta was aan de beurt, de madhouse van de Efteling. Het verhaal gaat over de Bokkenrijders rond de Belgische Kempen en Nederlands Limburg, waar deze roversbende een brandend pad achter liet. De attractie zelf heeft 2 pre-shows en dan de gebruikelijke hoofdshow. De animatronic in de de 2e preshow is best wel knap, maar de 2 shows samen duren te lang. Het had eigenlijk maar 1 pre-show mogen zijn, allez, dat vind ik persoonlijk. De hoofdshow was wel weer goed. Je had meer de dieptewerking van de kamer, dus ook meer het effect van ronddraaiende muren en dergelijke. Ook duurde hij langer dan de gemiddelde show uit Bellewaerde Park of Walibi Belgium.

Na ons bokkenrijders avontuur was het tijd voor naar dromenland te gaan. Droomvlucht zou onze vraag perfect beantwoorden. Het is toch wel de knapste darkride dat ik ooit heb gezien. Erg veel scenes zijn er niet, maar iedere keer is zo'n scene wel van een groot formaat. Ik zal deze attractie niet te uitvoerig bespreken, want voor diegene die hem nog niet hebben kunnen doen wil ik de verwondering die de attractie behouden.

Na Droomvlucht was het tijd voor het Sprookjesbos. Als je echt alles uitvoerig wilt bekijken heb je gewoon een hele dag nodig. Het is allemaal zo mooi en sfeervol, echt zo typisch de Efteling. Je kunt zo de tekeningen van Anton Pieck eruit halen. Eenmaal je in de Efteling bent moet je sowieso het sprookjesbos gedaan hebben, anders is je bezoek niet compleet.

Na het Srookjesbos volgden nog het Carrousel Paleis en het Diorama. Wat onwaarschijnlijk prachtig is.

We wouden Joris en de Draak als afsluiter houden, maar gelukkig hadden we nog even tijd om van het uitzicht op de Pagode te genieten. Ook zo die typische Efteling attractie dat je eens in een bezoek moet gedaan hebben. Je hebt een mooi zicht over gans het park, en dan zieje pas hoe bosrijk het gebied wel niet is. Bellewaerde kan zich profileren als een groen park, maar Efteling doet het ruimschoots veel beter.

Hierna was het dus tijd om terug naar onze favoriet te gaan. We hebben maar liefst nog zeven keer na elkaar de coaster gedaan, en hij bleef steeds even goed. Vanachter wel beter dan aan de voorzijde, maar dat is normaal. We konden nog ook het laatste ritje van de dag backseat meepikken.

De Efteling is echt een park die attracties, thema en natuur harmonieus kan samenbrengen. De vele rustige paadjes, de leuke pleintjes,... het ademt er gewoon de gezellige stijl van Anton Pieck uit. Het was echt een aangenaam bezoek. Iedereen die nog nooit in de Efteling is geweest moet dat zeker eens overwegen, want het is echt pure pracht en praal. Ook de afstand valt eigenlijk heel goed mee. Ik raad wel aan om niet in het hoogseizoen te gaan, want dan zou je echt nog de helft van het park niet gezien hebben. Ga wanneer de meeste mensen in verlof zijn, of dat er op de site van de Efteling staat 'rustige dag of gezellige drukte', maar zeker nooit gaan op drukke dagen.

Dit avontuur was absoluut nog niet gedaan, want na een dagje Efteling hadden we nog besloten samen iets te gaan eten in een wegrestaurant. De lasagne vonden de dames blijkbaar zeer lekker, maar wij zaten daar met het koniginnenhapje. Ik ben zeker dat de konigin zou gaan klagen zijn. De frieten waren op dus kregen we puree, die eigenlijk een veel te grote medicamentensmaak had volgens ons. De dames wouden dit toch ook wel eens proeven en brachten gretis de puree naar hun mond. Ze wisten ons te vertellen dat het puree was gemaakt met boerenboter. Maar het was een restaurant die veel boter gebruikte blijkbaar, en ook vers fruit serveerde. Er stond namelijk schimmel op de aardbeien die hun fruittaartjes rijk waarden, het melkschuim van Valerie haar cappucino bleef gewoon hardnekkig aan haar lepel hangen (volgens mij kon haar lepel gewoon recht in haar kopje blijven staan) en de chocomousse had een kaki kleur. Voor derest was het toilet wel gratis (wat in de morgen blijkbaar niet zo was) en zaten we in een koele sfeer die het wegrestaurant ons bood.

Aan alle mensen die mee waren: